Na mijn pensionering ben ik namelijk aan een nieuwe carrière begonnen. Nog eens helemaal van voren af aan iets opbouwen in een echt totaal andere wereld: na ruim 50 jaar ‘Zorg en Welzijn’ ben ik overgestapt op de filmsector.
De afgelopen paar dagen ben ik naar zogeheten Dev. Days geweest. Ik had nog nooit van die term gehoord, maar het is een afkorting van Development Days. Een verzamelnaam voor speciale werk- of eventdagen die in het teken staan van innovatie, creativiteit en ontwikkeling. In dit geval dus in de filmsector.
Bij binnenkomst zag ik het meteen. Ik was veruit de oudste. 80% twintigers, hooguit dertigers die mij een beetje weifelend bekeken. Ik zag ze denken, is dat wellicht een bekende producent of andere belangrijke figuur in de filmwereld? Maar dat was maar van korte duur. Ik moest het echt zelf doen.
Veel van de aanwezigen kenden elkaar. Er werd dus in groepjes gezellig gekletst. Bij zo’n groepje gaan staan heeft altijd iets ongemakkelijks. Ik voel me dan al snel een verstoorder van een goed gesprek. Dus sprak ik iemand aan die ook alleen stond. Een prachtige jonge vrouw, maar helaas, ze sprak geen Nederlands.
Na enig stuntelen en vriendelijk lachen, ging ik blij door naar iemand die ik inmiddels wel een beetje kende. Tot mijn verbazing kreeg ik een stevige hug. Dat lijkt het gewone ontmoetingsgebaar in deze wereld. Tenminste, het gebeurt me steeds vaker nu ik de mensen in de filmsector leer kennen. Of komt het doordat ik op hun oma’s lijk?
Ik kwam met name voor de pitchcompetities. Beginnende filmmakers vertelden in zes minuten over de film die ze wilden maken en waarvoor ze (financiële) steun hoopten te krijgen. Acht korte films en zes horrorfilms kwamen langs. Natuurlijk was ik geïnteresseerd in de inhoud, maar ik keek vooral naar de kunst van het pitchen.
Want, zo’n pitch ga ik zelf doen. In oktober. Voor het Nederlands Filmfonds. En een pitch is toch weer heel wat anders dan een lezing. Bovendien ben ik niemand. Ik heb geen naam of titel die er toe doet, geen functie, ik word niet uitgenodigd om te spreken en moet dus verschrikkelijk mijn best doen om gehoord te worden. Maar wat een fantastisch leuke uitdaging! En dat op mijn leeftijd.