Zo krijg ik regelmatig een soort dreigbrieven waarin mij duidelijk wordt gemaakt dat hulpmiddelen slechts 3 maanden verstrekt worden met een optie voor nog eens maximaal 3 maanden, mocht je die grens van 3 maanden terminaal overschrijden. Maar daarna is het afgelopen. Dan ga je over in een andere wet en/of moet je de hulpmiddelen zelf aanschaffen.
Zo heb ik begrepen dat als mijn man 6 maanden thuis is, ik de po moet kopen. Kosten 45 euro. En anders halen ze ‘m op. Dat lijkt ook voor de tillift te gaan gelden. Ik weet nog niet wat die kost. Het bed mag voorlopig blijven, maar in de laatste dreigbrief las ik dat ze het verlengstuk en de matras binnenkort wel op gaan halen. Geen idee hoe ze dat doen. Mijn man ligt 24/7 in bed. Dus waar ze hem willen laten….?
Ik moet natuurlijk wel eerlijk zijn. In de brief staat ook dat er mogelijkheden zijn om de spullen langer te houden. Dan moet ik bellen. Nou dat heb ik dus gedaan voor die po en die tillift.
Voorlopig steek ik mijn kop maar even in het zand. Ik weet het gewoon niet meer. Ondanks al mijn kennis en ervaring met de zorgsector ben ik murw geslagen. Ruim 50 jaar werken aan kwaliteit in de zorg hebben me niet voorbereid op deze realiteit. Maar vandaag had ik weer even een krachtig momentje.
De zorg kwam onverwachts vroeg. Lastig, want ik was nog niet echt aan hen toe. Laat staan mijn man. Maar goed, je maakt er het beste van. Twee medewerkers die ik al enige tijd niet gezien had kwamen binnen. Vrolijk en vriendelijk als altijd, maar helaas niet helemaal op de hoogte van wat er de afgelopen periode aan extra zorg was bijgekomen. Het is vooral daarom dat ik steeds als een bok op de haverkist de continuïteit bewaak, wat me overigens niet altijd in dank wordt afgenomen.
Vanwege die onbekendheid met de huidige zorg, zei ik dat het toch wel vervelend was dat we deze week elke dag twee andere medewerkers zouden krijgen. De hele week zouden we geen enkele medewerker vaker dan een keer zien. De reactie was: U moet begrijpen dat dat soms niet anders kan. We hebben het heel druk. Mijn reactie was: Waarom krijg ik altijd een antwoord waarin ik begrip moet hebben voor jullie situatie als ik vraag om begrip voor onze situatie? Toen ik later aan dat moment terugdacht, was ik best trots op mezelf. Ik ben nog niet helemaal murw.